نسبيت زمان

از شنبه تا چهار شنبه به شدت كار مي كنم و گاهي جمعه ها هم. روزاي تعطيل از جمله آخر هفته ها زندگي خودش رو يه جوري نشون مي ده انگار كل روزا بي كارم و فقط منتظر يه برنامه ريزي دقيقم كه از اين فرصت آزاد استفاده كنم. مثلاً تصميم مي گيرم كه برم درس بخونم يا وقت بذارم apply‌ كنم يا اينكه برم مركز تحقيقات فيزيك نظري تحقيق كنم يا اينكه كتاب RFID Essential‌ رو بخونم. خلاصه هزار تا برنامه به ذهنم هجوم ميارن. روزاي تعطيل ياد اين مي افتم كه تفريح چه خوبه، يه مسافرت برم بد نيست،‌ چقدر وقته خريد نرفتم،‌ خونه مامان بزرگ برم سر بزنم و ...

بعد يهو شنبه صبح مي شه و سر كار روزا يه جوري مي گذره كه تنها چيزي كه ازشون به ياد دارم صبح روز شنبه است كه دارم مي رم سر كار و به خودم مي گم شنبه ها كلي كار دارم و عصر چهار شنبه كه دارم بر مي گردم و مي گم آخر هفته شد.

زمان كاملاً نسبيه، يك ساعت توي جلسه كاملاً با يك ساعت سر كلاس، با يك ساعت تفريح، با يك ساعت فيلم ديدن، با يك ساعت config‌ كردن فايروال فرق داره. بديش هم اينه كه هر چي بيشتر از يك فعاليت رضايت حاصل بشه زمان تعلق يافته بهش، كوتاهتر به نظر مي آد. ولي كلاً خوشحالم.